Lanzarote I

Lanzarote januari 2016
Lanzarote januari 2016

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Lanzarote is een Canarisch eiland van zwart vulkaangesteente. Een stenen vlot waar de zee tegenaan beukt en dat toch blijft waar het is.

De golven likken aan mijn benen en verzilten het papier. Dit eiland lijkt op de natuur die het omringt; zowel de zee als het land zijn grillig en wild en hebben de vorm van kolkende stromen, met het verschil dat het land bevroren beweging is, en de zee niets dan beweging.

Een kleine gestalte berijdt de golven. Het is haast ongelofelijk dat een mens zich in die vloeibare wildernis staande kan houden. Behendig duikt de surfer onder reusachtige omvallers door, speels glijdt hij over de stijle hellingen van azuurblauw water. Deze mens is de natuur de baas. Deze mens wel.

Mijn gedachten dwalen af naar de menselijke pogingen om de natuur bij te sturen. Twee graden zeiden ze eind vorig jaar in Parijs, twee graden en niet meer. De mannen en vrouwen hebben er dagenlang over vergaderd en presenteerden trots op hun resoluties.

Terwijl ik uitkijk over zee vraag ik me af: wat zou José Saramago, de schrijver-eilandbewoner, ervan denken? Hij zou er schamper om moeten lachen. Hij zou de hoop koesteren dat de mens inventief genoeg is om het tij te keren.

Hij zou hoe dan ook een weergaloos boek schrijven over de eeuwige macht van de natuur.